Nowy krążek Battles to chyba najczęściej wymieniany faworyt do tytułu najlepszej płyty roku 2007. Czwórce Amerykanów udało się z chirurgiczną precyzją połączyć rytmiczną elektronikę i wyraziste gitarowe granie w taki sposób, że zabrzmieli jak nikt nigdy do tej pory. Powstał twór doprawdy organiczny, powstał album potężny i masywy. Nie wiadomo gdzie zaczyna się, a gdzie kończy kolejny nowy pomysł Battles. W “Mirrored” można doszukać się pionierstwa Kraftwerk, fantazji Flaming Lips i przebojowego potencjału TV On The Radio. Reszta - w tym najtwardszy rdzeń tej muzyki - to już patent Battles.
WWW: www.bttls.com
MySpace: www.myspace.com/battlestheband
1x mp3: rapidshare
A jednak jest jakieś życie na Alasce. Piątka z Portugal.The Man eksperymentuje, ale nie przekracza granic. Miota się w stylistyce i nastroju od wygłupów Unicorns po majestat Blonde Redhead. Niemała w tym zasługa wyjątkowej barwy głosu wokalisty, Johna Gourley’a. Wysoki wokal łączy się z rytmem, raz nabijanym przez perkusję, raz przez automat; i melodią, raz prowadzoną przez gitary, raz przez zapętlone klawisze. Portugal.The Man potrafią operować nastrojem. A wręcz budują go od podstaw. Poza tym, piszą po prostu świetne piosenki. Debiutancka płyta “Waiter: “You Vultures!” ma już swojego następcę: wydany w lipcu krążek “Church Mouth”.
Tom, Neil, Ollie, Harriet, Gareth, Aleksandra, Ellen. Hurraoptymistyczna siódemka z Cardiff gra gitarowy, cymbałkowy, klaszczący, dzwoniący, słodki i słoneczy pop. Prosto z kolorowego placu zabaw dla dzieci. Jeszcze przed wydaniem debiutanckiej EP-ki – “Sticking Fingers Into Sockets” – supportowali Broken Social Scene. Zdążyli też zdobyć niemałą popularność na falach radiowych walijskiej BBC. Obecnie nagrywają dla wytwórni Wichita. Efektów prac i pierwszego dużego krążka można spodziewać się na początku 2008 roku.
Akustycznie, łagodnie, cicho. Bowerbirds nie narzucają się słuchaczowi. Pozwalają wygodnie wsłuchać się w muzykę, czerpać radość z każdego odkrytego na nowo dźwięku i cichego chórku w tle. A jest co odkrywać. Akordeon, smyczki, wszechobecna gitara akustyczna. Anielsko majestatycznie płynące wokale. Podobnie jak kilka lat temu, przy okazji wydania albumu Gravenhurst. Bowerbirds niedawno zerwali kontrakt ze swoją macierzystą wytwórnią płytową i rozpoczeli wydawanie płyt na własny rachunek. Jeżeli chodzi o muzykę rozrywkową przesyconą zachodnim folkiem, to krążek”Hymns for a Dark Horse” tego tria z Południowej Karoliny nie ma sobie równych.
Tokyo Police Club: 1) są z Kanady 2) nagrywają dla Saddle Creek. Z tej samej dobrej Kanady która wydała The Arcade Fire i z tego samego dobrego Saddle Creek, którego fundamentem jest Bright Eyes. Jeżeli te arugmenty cię nie przekonują, to po prostu posłuchaj ich nagrań. Ostatnią EP-ką udowodnili, że na terenie pisania stylowych, melodyjnych piosenek nie mają sobie równych. Czterech nowoczesnych chłopców zaczynało banalnie – w piwnicy, ale to co tam powstało, już tak banalne nie jest. Nareszcie mamy świeże gitarowe granie w dobrym stylu.
