Oto kolejny po Röyksopp/Jaga Jazzist/Dimmu Borgir/Kaisers Orchestra/Serena Manseeeh/Turbonegro (wykreśl według preferencji) powód, by pokochać Norwegię. Hypertext gra pomysłowy dance punk, z artystycznymi ambicjami i eksperymentatorskimi zapędami. Ich nagrania powinny przypaść do gustu sympatykom We Are Scientist, ale nie tylko. Metaliczne brzmienie wokalu i pulsujący rytm perkusji przypomina Editors, lecz gitarowe zacięcie pachnie jednak nowojorskim rockiem z początku dekady. Swój debiutancki krążek “Corrente Elektro” Hypertext wydał nakładem własnej wytwórni - Emelie. Zanim jednak ukazał się na rynku, grupa odbyła w ubiełgym roku trasę koncertową wraz z Low Frequency in Stereo. Ciepłe przyjęcie albumu sprawiło, że także i rok 2007 upłynął pod znakiem występów na żywo.
MySpace: www.myspace.com/hypertextband
Mp3 “Ms. Delicate”: rapidshare
Zderzenie cywilizacji, dr Jekyll i mr Hyde, Godzilla kontra Hedora. Ot, parę luźnych skojarzeń związanych ze Screaming Tea Party. Ten awangardowy japońsko - włoski, blondredheadowy sojusz zawiązany został w Londynie. Kiochi, Theresa i Niyan dostarczają wrażeń porównywanych do trzęsienia ziemi, z wstrząsami wtórnymi włącznie. Z umiarkowanego tempa walca potrafią zrobić gitarową demolkę w stylu Sonic Youth. Dokładnie tak samo wygląda ich rozstrzał gatunkowy. Jeżeli zaczynają być pogodni i grzeczni, artystyczni i akustyczni, to tylko po to, by za chwilę ze słodkim uśmiechem na twarzy wbić nóż w plecy dawką agresywnego, chaotycznego punk rocka. Ich debiutancka EP-ka ukazała się w lutym. Nagrywają dla coraz ciekawszej wytwórni Stolen Recordings.
Czterech indywidualistów z zapomnianego angielskiego zaścianka stara się zmienić gust wielkomiejskich słuchaczy. To nie zajawka kiepskiego musicalu. Surowe i eklektyczne brzmienie Late of The Pier to odpowiedź na falę powodziową schematycznego gitarowego indie rocka. Grupa łączy pulsującą, taneczną elektronikę (co mile połechta wyznawców new rave) z tendencją do twardego, rockowego eksperymentowania (co pozwoli zabłysnąć krytykom). Late of The Pier nie uznaje granic stylistycznych i bawi się konwencjonalnym podejściem do pisania piosenek. Podobno ich debiutancki singiel porównano łącznie do 64 zespołów. Dopiszę kilka: Teardrop Explodes, Primal Scream, The Rapture, Hadouken!.
Warszawska trójka określiła swoją muzykę jako neurotyczny funk. Ta etykietka przylgnęła do nich już na stałe. Funkowe są spontaniczne improwizacje gitarowe, a neurotyczne - liryczne teksty, które z dużym dystansem odnoszą się do miłości, popkultury i emocji. Dzięki temu Organizm przypomina przedpunkowe grupy z lat ‘70, w tym między innymi Television. Najważniejszym wydarzeniem w dotychczasowej działalności zespołu jest udział w polskim albumie-hołdzie dla Joy Division, gdzie znalazło się miejsce na ich cover utworu “Digital”. Organizm nagrał swój debiutancki krążek pod okiem Marcina Dymitera. Album nadal czeka na premierę.
Alex i Ryland to Ivy League. Ivy League to Belle and Sebastian w okrojonej wersji. Tak najkrócej można opowiedzieć o twórczości Ivy League. Za czasów licealnych chłopcy grywali w garażowych zespołach, lecz nie znaleźli tam miejsca dla siebie. Dopiero po ośmiu latach od ukończenia ogólniaka dorośli do założenia własnego projektu. Z ich pomysłów narodził się kojący akustyczny pop, który zamiast usypiać, pobudza do życia i napawa optymizmem. Nie jest to chemia Prozacu, lecz naturalne ziółka parzone na uspokojenie: gładkie, miękkie wokale, stateczne i rytmiczne gitary oraz pieczołowicie zaaranżowane klawisze. Debiutancki album Ivy League ukaże się w pierwszej połowie przyszłego roku nakładem Twentyseven Records.
